بنام آنكه مهرباني را آفريد .

 دستي پر از التماس محبت را آفريد . بنام آنكه رنگ عشق واژه ها را در صداقت كلام آفريد .

هميشه نوشتن در وصف  بزرگان  دنياي  كلام  سخت  است  .  آنجا كه  واژ ه ها   در  ثبت

كاغذهاي بي خط  وزن سنگيني از رنگ صداقت جاودانگي به خود مي گيرد ...

" من چنان پرم كه روي صدايم نماز مي خوانند " ( فروغ )

و من چون هزار باره ها تشنه ي خواندن در صداقت كلامي هستم كه امروز در زمانه ي من

 مي رود  رنگي از نيستي بخود بگيرد و راز فنا شدن جاويد را در دل خود بپروراند .

 "شتاب بايد كرد ، من از سياحت از يك حماسه مي آيم "  ( سهراب )

واينجا خانه ي تنهايي من در ثبت كلام پر صداقتي است  كه  صندوقچه ي  كوچك  خاطرات

به غبار نشسته ي ذهنم آنرا زمزمه مي كند . قلبم آنرا مي خواند چون هميشه عاشقانه .

                                 اينجا منم و واژه هاي خفته در بيداري .... شيواااااماهیچ